3η Ομάδα

Η δικιά μου υπέροχη και ξεχωριστή γιαγιά!

Την λένε Μαρία. Την θυμάμαι από τότε που ήμουν μικρός, να με προσέχει και να με αγκαλιάζει με ζεστασιά. Θυμαμαι να με ταΐζει και να μου λέει παραμυθια, παραμύθια βγαλμενα απο την ζωή της και την καθημερινότητα της. Ιστορίες μοναδικές που στα αυτιά μου ακούγονται τοσο ωραιες. Θυμαμαι να παίζουμε μαζί και να πηγαίνουμε βόλτες στο χωριό, εγω μπροστα και κείνη πίσω, προσέχοντας με, θυμάμαι να  της φωναζω “ γιαγια έλα πιο γρήγορα” ή “γιαγιά έλα να παίξουμε”, και κείνη ερχόταν, οχι όμως γρήγορα, αλλα αργα και  σταθερα, με μια σιγουριά μοναδική. 

Στην οψη ηταν γυναικα ψηλη, μα απο τα χρόνια και την κουραση  εχει πια μαζέψει, και φαινεται πια κοντη, τοσο κοντη που με δυσκολια μπορει να φτασει τα ποτήρια στο ντουλάπι.Το δέρμα της μοιάζει θαμπο,  κουρασμένο, και ξέθωρο απο την  τον ήλιο και τον χρόνο, ενω η πολυκαιρία φαινεται  να  ¨κάθισε¨ πανω στο γερασμενο της κορμί, και να της έχει πάρει όλη την σφριγηλότητα που μπορουσε να έχει. Αδυνατη ξερακιανή με χέρια ροζιασμένα. Τα μαλλιά της κοντά και ασπρισμένα, σαν να εχει κάτσει ολο το χιονι του χειμωνα πάνω στο κεφάλι της. Μου φαίνονται τόσο παράξενα όταν ήμουν μικρός, συνεχεια τα χάιδευα, τώρα μου αρέσει  τόσο πολύ αυτή η διαφορετικότητα, καθως την κανει να μοιαζει ξεχωριστή.  

Το ντύσιμο της μοιάζει και αυτό να έχει έρθει από τα παλιά, τα φορέματα της  απλα με σκούρα χρώματα,  μα πάντα καθαρά και μυρωδάτα, μυρωδιά καθαριότητας και φρεσκοψημένου  φαγητού, που  θυμάμαι  πάντα μου άρεσε.  

Το μονο νεανικο σε αυτη πανω της  ειναι τα μάτια της, που ειναι φωτεινά και παιχνιδιαρικα, που με κοιτούν γεμάτα αγάπη και καλοσύνη. Τα ματια αυτα με κοιτουν, μου τραγουδουν, μου μιλούν και με μαλώνουν, τα ματια αυτα με συντροφεύουν σε κάθε μου βήμα. Παρα την γερασμένη της οψη και τα χρόνια που φαίνονται πάνω της, στα δικά μου μάτια είναι ακόμα υπέροχη , μοναδικη, με μια σπάνια ομορφιά και καλοσύνη.

Τμήμα Α1

Γιώργος Βιτσεντζάκης

Κων/νος Βακκας

Διονύσης Γκέργκης 

Βαλάντης Δράκος