2η ομάδα

 

2η ομάδα

 Σε ένα φτωχικό σπίτι, κατά την εποχή που οι άνθρωποι πήγαιναν στα τσαγκάρικα για να επισκευάσουν τα παπούτσια τους, ζούσε μια οικογένεια σε κακές συνθήκες ζωής και απόμακροι ο ένας απ’τον άλλο. Ο γιος, που ήταν ίσα με δεκαπέντε ετών, εργαζόταν  σκληρά σε ένα τσαγκαράδικο όλη μέρα για να βγάλει τα προς το ζην. Η κόρη, επίσης  δούλευε αδιάκοπα βοηθώντας την μητέρα της στην οργάνωση του σπιτιού. Τα ρούχα της ήταν ξεθωριασμένα και φθαρμένα από την πολυκαιρία και την διαρκή εργασία. Το ταλαιπωρημένο κορίτσι ήταν ντροπαλό, δεν είχε συναναστροφές με την κοινωνία και δεν υπήρχε επικοινωνία με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. 

   «Δεν μπορώ πια να κάνω παρέα με τον αδερφό μου. Εκείνος τώρα έχει ερωτευτεί. Σιγά μη με προσέξει εμένα. Λείπει συνεχώς από το σπίτι και όταν γυρνάει από την δουλειά δεν μου δίνει καμία σημασία. Αυτή η ζωή είναι απαίσια! Λυπάμαι που δεν περνούσαμε χρόνο μαζί στο παρελθόν. Τώρα έχει περάσει η ώρα…» 

    Το μικρό κορίτσι συνέχισε τις σκέψεις τις και τα μεγαλεπήβολα σχέδια της για μία καλή σχέση ανάμεσα σε αυτή και τον αδελφό της. Τότε κύλησε ένα δάκρυ από το πρόσωπό της. Παρατήρησε τις τελευταίες ημέρες πως ο αδελφός αποταμίευε χρήματα για ένα συγκεκριμένο σκοπό. Υπέθεσε πως θα ήταν ένα δώρο στην κόρη του δασκάλου, το κορίτσι που του λάβωσε την καρδιά. Έπειτα συνέχισε να εκτελεί θλιμμένη τις υποχρεώσεις του σπιτιού που της είχαν αναθέσει. Αυτό συνεχίστηκε για τις επόμενες ημέρες. Ο αδελφός της εξακολουθούσε να την αγνοεί και να αφοσιώνεται στην κόρη του δασκάλου. Με το πέρασμα των ημερών και αφού παρακολούθησε τις κινήσεις του αδελφού της ανακάλυψε πως πρόκειται για ένα ζευγάρι παπούτσια. Έλειπε από το σπίτι μέχρι αργά  και αυτό στεναχωρούσε το άθλιο σε όψη κορίτσι.

    Ένα πρωί παρατήρησε πως ο αδελφός της κρατούσε μαζί του και συγκεκριμένα  ένα κουτί παπουτσιών. Είχε περιέργεια να μάθει το περιεχόμενό του. Μετά το φαγητό ο αδερφός την πλησίασε και της μίλησε. Η κίνησή του ξάφνιασε το εξουθενωμένο κορίτσι. Εκείνος άπλωσε το χέρι του και της προσέφερε το δουλεμένο ζευγάρι κόκκινα γοβάκια. Μόλις τα παρέλαβε άστραψε το πρόσωπο της από τη χαρά. Ένιωσε πως  ήταν αποδεκτή και ενθουσιάστηκε τόσο, που η καρδιά της πέταξε. Ήταν πανευτυχής και γέμισε αισιοδοξία για μια καλύτερη και πιο ευχάριστη ζωή.

ΤΕΛΟΣ

Δρακάκης Νικόλας

Δρετάκης Δημήτρης

Ελευθεριάδης Μάριος

Ζογλοπίτης Ραφαήλ