1η ομάδα

 (Δήμητρα,Λυδία,Ολιέτα,Στεφανία)

 O διάλογος του τσαγκάρη με την μητέρα του και η απόφασή του να δώσει τα γοβάκια στην αδελφή του:

Κάθισανε στο τραπέζι,ενώ τα φαγητά ξανόσταιναν.Τότε εκείνος μίλησε στην μαμά του:

- Καλησπέρα μητέρα,θέλω να μιλήσουμε

- Ναι παιδί μου,τι έγινε;απάντησε εκείνη

Ο τσαγκάρης σκέφτηκε για 1 λεπτό και έπειτα μίλησε:

- Μαμά εδώ και καιρό ετοιμάζω κάτι λουστρίνια κόκκινα γοβάκια για να τα δώσω στην κόρη του δασκάλου,την βρίσκω γοητευτική και απλώς ήθελα να σε ενημερώσω.είπε εκείνος

- Εσύ ξέρεις όμως, εκείνη έχει πολλά άλλα παπούτσια και ίσως να μην τα εκτιμήσει.Επίσης,είναι πλούσια και δεν θα κατανοήσει την σημασία του δώρου από την πλευρά σου, μπορεί απλά να το θεωρήσει ως ένα απλό δώρο.απάντησε η μαμά του.

Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε η αδελφή του:

-Μητέρα, ήταν πάντα τόσο ξέθωρη η αδελφή;Είχε πάντα τα μαλλιά της πλεξούδα;Τι χρώμα μάτια έχει;απόρησε ο τσαγκάρης

-Η μητέρα του απορημένη απάντησε:Παιδί μου,τώρα παρατήρησες την αδελφή σου;Ναι πάντα είχε τα μαλλιά της πλεξούδα και τα μάτια της είναι καστανά. 

-Γυρνάω αργά τα βράδια και δεν την παρατηρώ, γιατί συνήθως κοιμάται.απάντησε εκείνος

-Θα έπρεπε όμως γενικά να της δίνεις περισσότερη σημασία,αδέλφια είστε,είπε η μαμά του

-Μήπως για να επανορθώσω να δώσω σε εκείνη τα παπούτσια; Πιστεύω τα αξίζει περισσότερο και θα τα εκτιμήσει, όμως εξακολουθώ να μην ξέρω.είπε εκείνος 

Ο τσαγκάρης, βρισκόταν σε ένα μεγάλο δίλλημα, από την μία αν τα έδινε στην κόρη του δασκάλου μπορεί να είχε ελπίδες να του μιλήσει και να τον προσέξει, από την άλλη όμως η αδελφή του καθημερινά εργάζεται σκληρά και προσφέρει πολλά, όμως κανείς δεν της δίνει, ιδιαίτερη σημασία.

-Πολύ καλή ιδέα αγάπη μου, θα χαρεί πολύ, γιατί ταλαιπωρείται καθημερινά.

-Θα το σκεφτώ μητέρα,πάω για ύπνο τώρα. Ευχαριστώ για την βοήθεια καλό βράδυ

Ο μικρός τσαγκάρης είχε πλέον ωριμάσει , ένιωθε πως έκανε μια σωστή πράξη και αποκοιμήθηκε, σκεπτόμενος.

Το επόμενο πρωί:

-Καλημέρα αδελφή τι κάνεις;είπε ο τσαγκάρης

-Καλά είμαι,τι έγινε;απόρησε εκείνη

-Τίποτα,απλώς ήθελα να σου προσφέρω ένα δώρο. Συγγνώμη που δεν σε φροντίζω, όπως θα έπρεπε.αποκρίθηκε εκείνος και της έδωσε τα κόκκινα λουστρίνια.

-Χιλιάδες ήλιοι φώτισαν τα καφετιά μάτια της εκείνη τη στιγμή, ένιωσε για πρώτη φορά αποδεκτή. Σ’ευχαριστώ πολύ!είπε εκείνη χαμογελώντας

Παράλληλα,ο μικρός τσαγκάρης, πίστευε πως της άξιζαν και ένιωθε μεστωμένος (ώριμος) ,ενώ η αδελφή του αισθάνθηκε σημαντική και κομμάτι της οικογένειας.